Amelie Beese

Amelie Hedwig Boutard-Beese (13 September 1886 – 22 December 1925), also known as Melli Beese, was an early German female aviator. She was born in Laubegast (de), on the outskirts of Dresden, Saxony.

In 1906 Beese decided to pursue a career as a sculptor; however, she had to leave her native Germany to study, as German art schools did not admit female students. She studied instead at Stockholm’s Royal Academy from 1906 until 1909. During this period, she learned to sail and developed an affinity for skiing. When she returned to Dresden in 1909 and she began studying mathematics, shipbuilding, and aeronautic engineering. It was during this period that she developed a desire to become a pilot.

In November 1910 she travelled to Johannisthal, the first airfield to open in Berlin. Here she encountered early aviators from a variety of nations, and began to search for an instructor. In December of that year, Robert Thelens agreed to help her, but shortly thereafter he quit after Beese crashed a plane sustaining multiple injuries including broken ribs, nose and leg bones. In 1911, regulations pertaining to the flight test were made more stringent, and Beese, an inexperienced flier, found it increasingly difficult to persuade more experienced aviators to teach her.

Nevertheless, in May of that year she found a new instructor named von Mossner, who allowed her to take complete control of an aeroplane for the first time. Beese, encouraged by this, sought to gain more flying time, and spoke with the director of Johannisthal to this end. The director, Major von Tschudi, anticipated a stir in publicity if he allowed a female aviator to participate in the upcoming flight display, and so at the end of July 1911 Beese was allowed to fly unaided. She encountered several setbacks, including sabotage of her aircraft by other participating aviators. However, she did participate in the flight display, becoming the first female pilot in Germany on 13 September 1911.

1912 was an eventful year for Beese. Following her father’s death in January, Beese opened a flying school at Johannisthal airfield, with financial assistance from her mother. That same year she used her early training in architecture to design and patent a collapsible aircraft.

She worked with one of her early pupils from her flying school, Charles Boutard, on plans for a flying boat. Her relationship with Boutard became close, and the two married in 1913. After marrying Boutard, Beese became a French citizen, thus making her ineligible to work on German airfields during the war. She was eventually arrested with her husband and tried as „undesirable aliens“. Charles Boutard was interned and they moved to Wittstock for the duration of the war.

After the armistice between Germany and the allies was concluded, the Boutards filed suit on claims of compensation for goods confiscated upon Charles‘ internment. The lawsuits continued for most of the rest of her life, although the value of the claimed compensation decreased with the hyper-inflation that Germany suffered during the Weimar period. Despite the troubles suffered due to the ongoing lawsuits and the economic troubles suffered throughout Germany, Melli planned to make a film documenting her flying. Some pieces were shot and still survive, and were included in a film made by Walter Jerven in 1940.

As time passed, the marriage of Boutard and Beese began to deteriorate, and by 1925 they had separated and Beese was living alone in Schmargendorf. Also in 1925 Beese had an unfortunate accident, crashing the aeroplane she was flying when she reapplied for her pilot’s license. On 22 December of that year, she shot herself in her Berlin flat. She is buried in the cemetery at Berlin-Schmargendorf. There is a small memorial park named after her in Wilmersdorf, at the corner of Storckwinkel- and Schwarzbacherstraße. In 1992, Straße 19 in Treptow was renamed Melli-Beese-Straße. Also, there is an exhibition dedicated to her in the Heimatmuseum in Treptow, in the eastern suburbs of Berlin. Johannisthal airfield, where she began her career as an aviator has now largely disappeared beneath the changing landscape of Berlin, and beyond street names in the area such as Pilotenstraße and Segelfliegerstraße there is no trace of it.

Die tollkühne Fliegerin Melli Beese – Das Schicksal der ersten deutschen Pilotin aus Dresden, TV-Dokumentation von Jörn E. Runge, MDR-Produktion (Lebensläufe, Folge 87), 2005.

Media related to Melli Beese at Wikimedia Commons

Liste der Baudenkmäler in Parkstetten

Auf dieser Seite sind die Baudenkmäler der niederbayerischen Gemeinde Parkstetten aufgelistet. Diese Liste ist eine Teilliste der Liste der Baudenkmäler in Bayern. Grundlage ist die Bayerische Denkmalliste, die auf Basis des bayerischen Denkmalschutzgesetzes vom 1. Oktober 1973 erstmals erstellt wurde und seither durch das Bayerische Landesamt für Denkmalpflege geführt und aktualisiert wird. Die folgenden Angaben ersetzen nicht die rechtsverbindliche Auskunft der Denkmalschutzbehörde.

Aholfing | Aiterhofen | Ascha | Atting | Bogen | Falkenfels | Feldkirchen | Geiselhöring | Haibach | Haselbach | Hunderdorf | Irlbach | Kirchroth | Konzell | Laberweinting | Leiblfing | Loitzendorf | Mallersdorf-Pfaffenberg | Mariaposching | Mitterfels | Neukirchen | Niederwinkling | Oberschneiding | Parkstetten | Perasdorf | Perkam | Rain | Rattenberg | Rattiszell | Salching | Sankt Englmar | Schwarzach | Stallwang | Steinach | Straßkirchen | Wiesenfelden | Windberg


Тригубо́вичи (белор. Трыгубо́віч; белор. латиница Tryhubóvič; пол. Tryhubówicz, Trygubówicz; одна из русских транскрипций — Трегубо́вич) белорусский шляхетский род. Наиболее старые из известных упоминаний о нём, сохранившихся в архивных документах, относятся к переписи шляхты Минской губернии, после третьего раздела Речи Посполитой и присоединения территории Великого Княжества Литовского к Российской империи. В XVIII веке существовало несколько ветвей рода, имеющих общее происхождение.

В конце XVIII века ветви рода разделялись на две группы. Одна группа, по всей видимости старая, жила в землях рядом с Койдановом (Дзержинском): в д. Станьково (родовое гнездо графов Чапских) и в застенке Юнцовщина. Другая ветвь жила в застенке Харитоновка (ныне деревня Копыльского р-на, Минской обл.), и относилась к шляхте Слуцкого повета. Койдановская ветвь Тригубовичей была признана дворянами Всероссийским руководством , однако Харитоновская ветвь регистрацию в ДДС по каким-то причинам не проводила.

Большая часть рода в конце XVIII—XIX вв. жила на арендованной или оброчной земле, как и большинство других шляхетских родов Беларуси в то время. Однако, из-за политических факторов, уровень его благосостояния часто менялся. Перед Октябрьской революцией у представителей рода были большие земельные владения (лесные угодья) рядом с д. Харитоновкой, что привело к столкновениям с большевистским руководством и репрессиям. В 1930-е годы многие представители фамилии были репрессированы и сосланы в отдаленные районы СССР. Во время Великой Отечественной войны среди представителей рода были партизаны.

Сухобезводное (рабочий посёлок)

Сухобезво́дное — посёлок городского типа в городском округе Семёновский Нижегородской области России. Административный центр административно-территориального образования Рабочий посёлок Сухобезводное, не являющегося муниципальным образованием.

Население 6414 жителей (2007 год).

Железнодорожная станция на линии Нижний Новгород — Котельнич.

Посёлок возник в 1930-х годах в связи с развёртыванием лесозаготовок Унжлага. В Сухобезводном размещалось управление Унженского исправительно-трудового лагеря. Статус посёлка городского типа — с 1944.

После проведения муниципальной реформы в России был административным центром городского поселения, а с преобразованием Семёновского района в городской округ Семёновское является административным центром административно-территориального образования Рабочий посёлок Сухобезводное.

В посёлке работают предприятия лесной промышленности (в том числе Приволжская Лесоперерабатывающая Компания, бывший завод «Динамо», занимающаяся производством фанеры марок ФСФ, ФБВ, ФБС). Действуют исправительно-трудовые колонии.

Город областного значения Семёнов

Административно-территориальные образования: Рабочий посёлок Сухобезводное | сельсоветы: Беласовский | Боковской | Ивановский | Ильино-Заборский | Малозиновьевский | Медведевский | Огибновский | Пафнутовский | Тарасихинский | Хахальский | Шалдежский

Furman Paladins

Furman Paladins (español: Paladines de Furman) es el equipo deportivo de la Universidad Furman, situada en Greenville, Carolina del Sur. Los equipos de los Paladins participan en las competiciones universitarias organizadas por la NCAA, y forman parte de la Southern Conference.

Anteriormente al año 1961, cada equipo de la universidad tenía un apodo diferente. Así, al equipo de béisbol se les denominaba los Hornets, al de baloncesto los Paladins y al de fútbol americano The Hurricane. Pero ese año se decidió unificarlos, y tras una votación entre los estudiantes, se decidió que fuera el de Paladins el que sobreviviera. Según el diccionario, un paladín es un acopio de virtudes y de generosidad, un heroico campeón, un defensor de las causas justas, y además, uno de los 12 guardianes de Carlomagno, lo que quiere simbolizar lo que significa el representar a Furman. La mascota es un caballero paladín montado a caballo.

Los Paladins participan en las siguientes modalidades deportivas:

El equipo masculino de fútbol ha llegado a conseguir situarse en el puesto 3 del ranking nacional, y ha dado un buen número de futbolistas profesionales. Su antigua estrella Clint Dempsey fue el único en marcar un gol con la selección de Estados Unidos en el Mundial de Alemania de 2006.

El mayor éxito de la universidad a nivel deportivo lo consiguió el equipo de fútbol americano, al ganar el campeonato nacional de la División II de la NCAA en 1988, y llegar a la final en 1985 y 2001. Furman es la única universidad privada que ha logrado dicho título. Además, han conseguido 12 títulos de la Southern Conference y aparecen últimamente siempre en el ranking de los mejores equipos.

El equipo de baloncesto ha conseguido llegar al Torneo de la NCAA en 6 ocasiones, la última de ellas en 1980. Su mejor puesto lo alcanzó el año 1974, llegando a octavos de final. Tan solo 2 jugadores de Furman han llegado a la NBA, destacando Frank Selvy, número 1 del Draft de la NBA de 1954.

Pocas universidades superan a Furman en lo que a jugadoras profesionales de golf salidas de sus aulas se refiere. Hasta nueve ex paladins han llegado al circuito profesional femenino, incluidas dos miembros del Salón de la Fama.

Jean Tulard

Jean Tulard en 2014, lors de la commémoration du bicentenaire de la bataille de Reims.

Jean Tulard, né le à Paris, est un universitaire et historien français. Il est l’un des spécialistes français de Napoléon Ier et de l’époque napoléonienne (Consulat et Premier Empire) ainsi que de l’histoire du cinéma. Jean Tulard a contribué à plus d’une cinquantaine d’ouvrages, comme auteur unique, en collaboration ou en tant que directeur de la publication.

Fils d’André Tulard, Jean Tulard passe son enfance à Albi et se passionne pour le cinéma.

Il est marié à Marie-Josée Fagnot.

Il a eu 3 enfants: Jacques, Pierre et Florence Tulard.

Il a également 10 petits enfants s’appelant Charles, Marin, Domitille, Jeanne, Augustin, Armand, Capucine, Eugénie, Octave et Édouard.

Reçu premier à l’agrégation d’histoire, puis pensionnaire de la Fondation Thiers (1961-1964) avant de devenir attaché de recherche au Centre national de la recherche scientifique (CNRS) (1964), Jean Tulard est directeur d’études à l’École pratique des hautes études (depuis 1965) et professeur à l’université de Paris-Sorbonne et à l’Institut d’études politiques de Paris (depuis 1981). Il a également enseigné au Lycée Pierre-d’Ailly.

Président de la Société de l’histoire de Paris et de l’Île-de-France (1973-1977) il est également président (1974-1999) puis président d’honneur (depuis 1999) de l’Institut Napoléon et membre du Conseil d’administration de la Cinémathèque française.

Jean Tulard a succédé à Jean-Philippe Lecat comme membre du conseil de la Fondation du Crédit agricole – Pays de France en 2012.

Jean Tulard participe en tant que « consultant historique », au téléfilm Valmy, réalisé par Jean Chérasse et Abel Gance, diffusé pour la première fois en 1967. Ce téléfilm, d’une durée totale de 208 minutes, est divisé en trois parties : 1. Chute de la royauté, 2. Chronique de l’été 1792, 3. Bataille et naissance de la République.

En 1989, il est le « conseiller historique » du film La Révolution française, réalisé par Robert Enrico et Richard T. Heffron, dans une coproduction réunissant des capitaux français, italiens, allemands, canadiens et britanniques. Le film, selon les versions, dure de 180 à 360 minutes.

Jean Tulard est membre du Comité de parrainage de Institut régional du cinéma et de l’audiovisuel de Corse présidé par le réalisateur Magà Ettori (depuis 2009).

Il est membre de l’Académie des sciences morales et politiques (depuis le ) élu à la section histoire et géographie au fauteuil de Roland Mousnier. Il est président de cette même académie (2005).

(liste non exhaustive)

Nos salles obscures (2012), documentaire de 52′ réalisé par Nicolas Lévy-Beff et écrit par Jean-Yves Le Naour- Histoire / Kilaohm Productions

« La vocation de cinéphile de Jean Tulard est née à l’âge de raison dans une ville de province, sous l’Occupation, époque malheureuse pour la patrie mais faste pour les cinéphiles. « Ce que reflète ce Dictionnaire amoureux du cinéma, c’est l’univers d’un cinéphile né avec l’avènement du parlant et qui découvre le cinéma à l’âge de 7 ans à Albi, en zone libre, pendant la guerre. Et notamment, jusqu’en 1942, les films américains de l’époque, tous les films français de cet âge d’or que fut l’entre-deux-guerres, sans oublier les films italiens du temps du fascisme, surtout des péplums. » C’est alors que le jeune garçon, séchant les vêpres un dimanche sur quatre, s’enflamme pour les Justiciers du Far West, Pacific Express, les Conquérants, les Inconnus dans la maison, le Capitaine Fracasse, Salvator Rosa et la Couronne de fer. »

Sur les autres projets Wikimedia :

Chief Official of the Western Regions

The Chief Official of the Western Regions was a Chinese military official in charge of the Western Regions. Since the Eastern Han no longer maintained the post of Protector General, the duty was assumed by the chief official in the course of his management of the Western Regions during the period of the Qiang’s attacks towards the end of the Later Han in the latter part of the 2nd century CE.

Unlike the Protector General of the Western Regions, the Chief Official (sometimes referred to as the ‚Chief Scribe‘) did not have a regular office or seat. It corresponded to that of the Assistant (郡丞) for the commandery, who received orders from the Governor of Dunhuang. So in certain extent, the various statelets of Indo-European in the possession of the chief official would be under the jurisdiction of Governor of Dunhuang.

The first to assume the duty was Ban Chao in 83, and subsequently was Xu Gan (徐干), after Ban became Protector General in 91. The post was roughly equal to the secondary position in support of the protector general. It was later assumed as the Protector General in 119 under the impulse of the Governor of Dunhuang to disengage the leftover Xiongnu from the Western Regions. Only 5 of their titler were known: Suo Ban (索班), Ban Yong (班勇), Zhao Ping (赵评), Wang Jing (王敬) and Zhang Yan (张晏). The Chief Official of the Western Regions was last seen in 175. It was subsequently re-established and maintained by the Cao Wei and the Western Jin until around 328, during the times of Li Bo (李柏), the Chief Official of the Western Regions in Former Liang.

Ellen Meliesie

Elisabeth Johanna Wilhelmina (Ellen) Meliesie (Zwolle, 2 januari 1963) is een voormalige Nederlandse roeister. Ze vertegenwoordigde Nederland verschillende malen bij grote internationale wedstrijden. Ze werd wereldkampioene roeien op het onderdeel „lichte dubbel-twee“. Ook nam ze eenmaal deel aan de Olympische Spelen, maar won bij die gelegenheid geen medaille.

Haar beste prestatie leverde ze in 1988 op de wereldkampioenschappen roeien in Milaan. Vanwege de Olympische Spelen werd er dat jaar alleen in de lichte klasse gestreden. Met een tijd van 7.11,85 veroverde ze met haar roeipartner Laurien Vermulst een gouden medaille bij de lichte dubbel-twee.

In 1996 maakte ze op 33-jarige leeftijd haar olympische debuut op de Olympische Spelen van Atlanta. Met Laurien Vermulst kwam ze uit op het roeionderdeel lichte dubbel-twee. De roeiwedstrijden werden gehouden op Lake Lanier, 88 kilometer noordoostelijk van Atlanta. Via de series (7.32,30), herkansing (7.00,17) en de halve finale (7.19,02) drongen ze door tot de finale. Daar moesten ze met een tijd van 7.21,92 genoegen nemen met een vierde plaats. Deze wedstrijd werd gewonnen door het Roemeense tweetal in 7.12,78.

Meliesie was in haar actieve tijd aangesloten bij de Zwolsche Roei & Zeil Vereniging. Ze werd fysiotherapeut.

Sinds enige jaren werkt Meliesie als fysiotherapeut bij Landstede Basketbal.

Laurien Vermulst · Ellen Meliesie

Julie, ou la nouvelle Héloïse

Julie, ou la nouvelle Héloïse of in het Nederlands Julie, de nieuwe heldin Héloïse is een briefroman, geschreven door Jean-Jacques Rousseau en gepubliceerd in 1761 door Marc-Michel Rey in Amsterdam. De oorspronkelijke uitgave was getiteld: Lettres de deux amans habitans d’une petite ville au pied des Alpes.

Het handelt over twee geliefden uit verschillende klassen die veel tegenstand ondervinden voor hun wens met elkaar te trouwen. In brieven aan elkaar schrijven ze over hun gedachten en emoties.

De onmogelijke liefdesgeschiedenis tussen Saint-Preux en de adellijke Julie d’Étanges speelt zich af in een klein stadje aan de voet van de Alpen. Rousseau beschrijft de eisen die de samenleving stelt als Julie zwanger wenst te worden van haar leraar in de verwachting dat hij haar zal trouwen. Haar vader is ontzet als Saint-Preux een huwelijksaanzoek doet. Het is niet de rivaliteit tussen twee families, zoals in Romeo en Julia, maar het klassenverschil. Julie werd de draagster van de nieuwe moraal in de wereld van concurrentie, macht en geweld.

In de novelle wordt verwezen naar de geschiedenis van Héloïse en Petrus Abaelardus, een middeleeuws verhaal van hartstocht en Christelijke zelfverloochening. De novelle werd op de Index librorum prohibitorum geplaatst.

Hoewel Rousseau het boek schreef als een novelle is er een filosofische theorie over authenticiteit in verweven omdat Rousseau in het boek autonomie en authenticiteit als morele waarden onderzocht. Men neemt aan dat Rousseau de ethiek van authenticiteit hoger schatte dan rationele morele principes; hij schreef namelijk in het essay dat men moest doen wat men opgedragen was door de maatschappij, maar dat deze taak ondergeschikt was aan „heilige principes“ en gevoelens van eigen identiteit. Niet-authentiek gedrag zou de weg vrijmaken tot zelfvernietiging.

Historicus Robert Darnton heeft geschreven dat Julie waarschijnlijk een van de best verkochte boeken van de eeuw was. Uitgeverijen konden de vraag niet aan zodat zij het boek per dag, zelfs per uur, uitleenden. Volgens Darnton waren er ten minste zeventig versies in druk voor 1800. Maar wat werkelijk de verbazing wekte, was niet alleen de populariteit van Julie maar ook de emoties die het teweegbracht bij de lezers. Deze waren soms zo overmand door gevoel dat zij in groten getale brieven aan Rousseau schreven, waardoor deze een van de eerste sterauteurs werd.

Eén lezer beschreef hoe het boek hem bijna gek maakte doordat heftige emoties in hem opkwamen terwijl een ander meldde dat het heftige snikken dat het boek bij hem veroorzaakte zijn verkoudheid genas. De ene lezer na de andere beschreef zijn tranen, heftige emoties en zelfs extase aan Rousseau. Eén lezer schreef aan Rousseau: Ik durf u niet te vertellen wat het boek met mij deed; nee, ik was al voorbij huilen. Een scherpe pijn doorsneedt mij. Mijn hart voelde verpletterd. Dat Julie stierf was voor mij niet alsof een onbekend persoon overleed. Ik geloofde dat ik haar zuster, haar vriend, haar Claire was. Mijn pijn werd zo sterk dat als ik het boek niet had weggelegd ik ziek zou zijn geworden, net als alle personen die die geweldige vrouw bijstonden in haar laatste ogenblikken. Net als bovengenoemde lezer raakten de meeste mensen zeer geïnteresseerd in de karakters van de roman, zelfs tot een niveau dat tot dan toen geheel nieuw was. Sommige lezers konden zelfs niet accepteren dat het boek fictie was.

Een vrouw schreef aan Rousseau: Veel mensen die het boek hebben gelezen en het met mij hebben besproken zeiden dat u het goed geschreven had. Ik kan dat niet geloven. Als dat zo is hoe kan een verkeerd lezen zulke sensaties hebben opgeroepen, zoals die ik had toen ik het boek las. Ik smeek u, meneer, vertel mij, heeft Julie echt geleefd? Is Saint-Preux nog in leven? In welke stad woont hij? Claire, die lieve Claire, is zij haar vriendin gevolgd in het graf? Meneer de Womar, Milord Edouard, alle personen, zijn zij slechts verbeelding, zoals iemand mij probeerde te vertellen? Als dat het geval is, in wat voor wereld leven wij dan, waarin ware deugden slechts een fictie zijn. Andere lezers identificeerden zich minder met de personen maar meer met de worsteling die zij doormaakten. Zij zagen in Julie een verhaal over verleiding, zonde en vernietiging, dat zij projecteerden op hun eigen leven.

Het hoofd van de Franse censuur Chrétien-Guillaume de Lamoignon de Malesherbes bood Rousseau aan gebruik te maken van de diplomatieke post om zo te besparen op zijn verzendkosten van de drukproeven, maar uiteindelijk schrapte hij meer dan honderd bladzijden in de Parijse editie. In het exemplaar dat bestemd was voor Madame de Pompadour schrapte hij één hele zin en liet een nieuwe pagina drukken en inplakken.

Projet concernant de nouveaux signes pour la musique · Dissertation sur la musique moderne · Discours sur les sciences et les arts · Discours sur la vertu du héros · Le devin du village · Narcisse ou l’Amant de lui-même · Discours sur l’origine et les fondements de l’inégalité parmi les hommes · Examen de deux principes avancés par M. Rameau · Jugement du Projet de paix perpétuelle de Monsieur l’Abbé de Saint-Pierre · Lettres morales, écrites entre 1757 et 1758, publication posthume en 1888 · Lettre sur la providence · J.-J. Rousseau, Citoyen de Genève, à M. d’Alembert sur les spectacles · Julie, ou la nouvelle Héloïse · Émile, ou De l’éducation, dans lequel est inclus La profession de foi du vicaire savoyard au livre IV · Du contrat social · Lettres écrites de la montagne · Lettres sur la législation de la Corse · Considérations sur le gouvernement de Pologne · Pygmalion · Essai sur l’origine des langues · Projet de constitution pour la Corse · Edictionnaire de musique · Les Confessions · Dialogues, Rousseau juge de Jean-Jacques · Les Rêveries du promeneur solitaire · Émile et Sophie, ou les Solitaires

Thirty-Seventh Army (Japan)

The Japanese 37th Army (第37軍 Dai-sanjyūnana gun?) was an army of the Imperial Japanese Army during World War II.

The Japanese 37th Army was formed as Borneo Defence Army, a garrison force organised on 11 April 1942 under the Southern Expeditionary Army Group following the Japanese invasion and occupation of the British protectorates of Sarawak, Brunei, North Borneo on the island of Borneo.

On 12 September 1944, with the threat of possible landings of Allied forces to retake the former colonial territories in Southeast Asia increasing, the organisational structure of the Southern Expeditionary Army changed, and the Borneo Defence Army was re-designated the Japanese Thirty-Seventh Army.

The Japanese 37th Army was undermanned and poorly equipped, with most equipment and experienced units shifted toward more critical areas of the Southwest Pacific front. Nonetheless, it put up a stiff resistance to landings by Australian troops in the Borneo campaign of 1945, notably at the Battle of North Borneo and Operation Oboe Six.

The Japanese 37th Army was demobilised at the surrender of Japan on 15 August 1945 at Kuching.